به‌عنوان یک منتقد سینما، فرصت تحلیل این اثر جسورانه و عمیقاً شخصی از کوئنتین تارانتینو را دارم. «روزی روزگاری در هالیوود» تنها یک فیلم نیست؛ یک عاشقانه‌نامه‌ی سینمایی، یک خاطره‌نگاری نوستالژیک و یک بازنویسی تاریخ به سبک تارانتینو است.

در اینجا تحلیل جامع‌تری از این فیلم ارائه می‌دهم:

نقاط قوت و عناصر درخشان فیلم:

۱
یک نامه عاشقانه به هالیوودِ از دست رفته:

قلب تپنده این فیلم،عشق بی‌قید و شرط تارانتینو به صنعت سینما و به ویژه هالیوودِ اواخر دهه ۱۹۶۰ است. او با دقتی وسواس‌گونه، فضای لس آنجلس سال ۱۹۶۹ را بازسازی می‌کند: از تبلیغات تلویزیونی و برنامه‌های رادیویی گرفته تا طراحی دکورها، مدل ماشین‌ها و حتی تابلوهای تبلیغاتی فیلم‌ها. این فیلم یک «موزه زنده» است که بیننده را به شکلی حسی و immersive به آن دوران می‌برد.

۲
شخصیت‌پردازی استثنایی و بازی‌های درخشان:

· ریک دالتون (لئوناردو دی‌کاپریو): دی‌کاپریو در یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌های حرفه‌اش، ترس، آسیب‌پذیری و بحران هویت یک بازیگر را به تصویر می‌کشد. صحنه‌ی خودزنی‌اش در اتاق تریلر پس از فراموش کردن یک جمله، از لحظات به یادماندنی سینماست و نمایش کامل ناامنی یک هنرمند است.
· کلیف بوث (برد پیت): پیت، کلیف را به نماد آرامش، وفاداری و “مردانگی” رو به زوال تبدیل می‌کند. او محکم، کارآمد و در عین حال مرموز است. حضور او ستون فقرات فیلم است و سکانس‌های تعاملش با بروس لی و especially هیپی‌های مزرعه اسپان، از جذاب‌ترین بخش‌های فیلم هستند.
· شارون تیت (مارگو رابی): اگرچه نقش او کم‌حرف است، اما رابی با انرژی و معصومیت درخشانش، روح شارون تیت را در فیلم زنده می‌کند. سکانس تماشای فیلم خودش در سینما و لذت بردن از تماشاگران، یکی از تاثیرگذارترین لحظات فیلم است. تارانتینو با این کار، او را نه به‌عنوان یک قربانی، بلکه به عنوان یک ستاره‌ی درخشان و پر از زندگی به ما می‌شناساند.

۳
ساختار روایی غیرخطی و اتمسفر محور:

برخلاف بسیاری از فیلم‌های تارانتینو،این فیلم کمتر بر پایه یک “طرح داستانی” کلاسیک پیش می‌رود و بیشتر شبیه به “گذراندن یک روز در زندگی” این شخصیت‌هاست. فیلم، یک کولاژ از لحظات است: ریک در صحنه‌ی یک وسترن تلویزیونی بازی می‌کند، کلیف با ماشین در شهر می‌گردد، شارون تیت به خرید می‌رود. این ساختار به تارانتینو اجازه می‌دهد تا بر ساختن فضای نوستالژیک و بافت تاریخی تمرکز کند.

۴
بازنویسی تاریخ: افسانه‌سازی به جای واقعیت‌گرایی:

این قلب تپنده مفهوم فیلم است.تارانتینو با قرار دادن قتل‌های مانسون در پس‌زمینه، در نهایت یک «پایان جایگزین» برای تاریخ می‌سازد. او خشونت کور و بی‌معنای دنیای واقعی را با یک کاتارسیس سینمایی و رضایت‌بخش جایگزین می‌کند. در دنیای تارانتینو، قهرمانانش (ریک و کلیف) هستند که پیروز می‌شوند و از “شاهزاده خانم” (شارون تیت) محافظت می‌کنند. این عمل، یک عمل درمانگرایانه از طریق سینماست. فیلم می‌گوید: «چقدر خوب می‌شد اگر تاریخ اینطور رقم می‌خورد».

۵
جزئیات فنی درخشان:

فیلم‌برداری رابرت ریچاردسون،طراحی تولید باربارا لینگ و موسیقی متن فیلم، همگی در خدمت خلق این دنیای گذشته هستند. استفاده از فیلم‌های ۳۵ میلی‌متری و نورپردازی طبیعی، حس و حال فیلم‌های آن دوران را تداعی می‌کند.

نقاط ضعف یا بحث‌برانگیز:

۱. سرعت کند و فقدان پیرنگ متمرکز:
برای بسیاری از تماشاگران،کندی روایت و عدم وجود یک داستان خطی سنتی می‌تواند خسته‌کننده باشد. فیلم بیش از آن که به “سخن گفتن” بپردازد، به “بودن” می‌پردازد.

۲. به حاشیه رانده شدن نقش مارگو رابی:
این یکی از منتقدان اصلی فیلم است.با وجود اینکه حضور شارون تیت برای معنای فیلم حیاتی است، اما او به ندرت فرصت می‌یابد تا به عنوان یک شخصیت کامل و پویا عمل کند. او بیشتر یک نماد است تا یک انسان.

۳. سکانس درگیری کلیف با بروس لی:
این سکانس توسط برخی به عنوان یک تحریف توهین‌آمیز از یک نماد فرهنگی(بروس لی) و توسط برخی دیگر به عنوان یک صحنه کمدی و اغراق‌آمیز از دیدگاه کلیف تفسیر شده است. این بخش بدون شک یکی از جنجالی‌ترین لحظات فیلم است.

جمع‌بندی نهایی:

«روزی روزگاری در هالیوود» یک اثر کاملاً اتوبیوگرافیک از تارانتینو است. این فیلم، هالیوود دوران کودکی او، فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی که عاشقشان بود و آرزویش برای تغییر یک تراژدی تاریخی را نشان می‌دهد.

این فیلم یک کمدی درام لذت‌بخش، یک اثر تاریخی دقیق و در نهایت، یک افسانه پستمدرن است. این فیلم ممکن است برای همه تماشاگران جذاب نباشد، اما بدون شک یک دستاورد سینمایی منحصربه‌فرد و یکی شاهکارهای شخصی و بالغانه‌ی کارنامه کوئنتین تارانتینو است. فیلمی که بیشتر از آن که درباره یک قتل باشد، درباره عشق به سینما و قدرت شفابخش قصه‌گویی است.